Το ενδεχόμενο εξετάζεται σοβαρά από το επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου. Μάλιστα, όπως μαθαίνει ο «Τειρεσίας» ήδη κάποιοι σύμβουλοι του, το εισηγούνται στον πρωθυπουργό. Τι; Να πάει στους ακριτικούς Λειψούς και από εκεί, μεταξύ άλλων, να απευθύνει και ένα μήνυμα με εθνικό περιεχόμενο στον λαό. Όχι με την λογική διαγγέλματος, αλλά με τη μορφή των δηλώσεων, για προφανείς λόγους. Θα το κάνει;
Άγνωστο, κι αυτό γιατί στο μεταξύ εκφράζεται και ο αντίλογος σε αυτή την προοπτική, όσων διαφωνούν μαζί της. Είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, δεν πρέπει να εθνικά να εμπλακούν στον δημόσιο διάλογο - γιατί περί αυτού πρόκειται - με οποιονδήποτε τρόπο. Που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή; Η πρόταση είναι ακόμα στο τραπέζι. Αν πάντως υιοθετηθεί, τότε υπάρχουν πολλές αφορμές που την επιβάλλουν. Σχεδόν όλα τα μέτωπα αυτή τη στιγμή είναι ανοικτά. Το επιβεβαίωσε, για παράδειγμα, η πρόσφατη επίσκεψη του Γιώργου Γεραπετρίτη στην Λιβύη.
Ο χρόνος πιέζει. Οι Λίβυοι του Χαφτάρ απειλούν ότι θα επικυρώσουν (κι αυτοί), τις επόμενες μέρες, το παράνομο τουρκολυβικό σύμφωνο. Για την ακρίβεια, οι φήμες λένε ότι ο Χαφτάρ, εκτός από την Άγκυρα, έχει εξασφαλίσει το ok και από την Μόσχα, για να προχωρήσει στην κίνηση. Η Αθήνα το ξέρει. Το ίδιο και το Κάιρο, το οποίο ήδη διαμαρτυρήθηκε στην Ουάσιγκτον, ζητώντας παρέμβαση. Οπέρ σημαίνει ότι Αίγυπτος και Ελλάδα χρειάζονται τελικά την παρέμβαση των ΗΠΑ για να αποτρέψουν μια τέτοια πρωτοβουλία που θα αλλάξει τον χάρτη στην ανατολική Μεσόγειο. Οι ΗΠΑ όμως δεν δείχνουν να μας έχουν σε καμία προτεραιότητα.
Η Κύπρος, που το αντιλαμβάνεται, σπεύδει ή προσπαθεί τουλάχιστον να λειάνει απευθείας τις γωνίες της με την Άγκυρα. Οι κρούσεις σχετικά με μια επίσκεψη Ερντογάν στην ελεύθερη Κύπρο φαίνεται ότι ξεκίνησαν. Προφανώς, στη Λευκωσία, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την κυπριακή προεδρία της ΕΕ το πρώτο εξάμηνο του 2026, θέλουν ένα αξιοποιήσουν κάθε ευκαιρία και ξεκίνησαν τον προγραμματισμό τους. Σχεδιάζουν λοιπόν μια Σύνοδο Κορυφής για τον ερχόμενο Απρίλιο. Σε αυτό το πλαίσιο θα στείλουν προσκλήσεις και στους ηγέτες όλων των υπό σύνδεση χωρών. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται ως γνωστόν και η Τουρκία. Την ίδια ώρα, στο παρασκήνιο εξελίσσονται διαπραγματεύσεις για να ανοίξουν σε κυπριακά πλοία και ένα ή δυο τουρκικά λιμάνια, που παραμένουν κλειστά για πάνω από 50 χρόνια. Τι θα γίνει απ' όλα τα παραπάνω; Άγνωστο.
Κι αυτό γιατί η Άγκυρα, αργά αλλά σταθερά, ανεβάζει τους τόνους στην ανατολική Μεσόγειο. Κι αντί να μειώσει τα μέτωπα, φροντίζει να τα αυξήσει. Το θετικό της ιστορίας είναι πως – όπως έχει αποδείξει η ιστορία – αυτό το κάνει όταν πιέζεται. Το αρνητικό είναι ότι αυξάνει έτσι και το επίπεδο έντασης με την Ελλάδα και τις άλλες γειτονικές χώρες.
Η συγκεκριμένη διαπίστωση γίνεται από τον «Τειρεσία» για να εξηγήσει για ποιον ενδεχομένως λόγο οι Τούρκοι αποφασίζουν τώρα να ανοίξουν τη συζήτηση και για μια τουρκο-συριακή ΑΟΖ, η οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων εξαφανίζει από τον χάρτη την... Κύπρο! Στη βάση της γνωστής, παράλογης, τουρκικής θεωρίας περί νησιών.
Τι άλλο γίνεται γνωστό; Ότι ενδεχομένως ένα από τα τέσσερα θαλάσσια οικόπεδα στα οποία, όπως ανακοίνωσε η Λιβύη, θα πραγματοποιήσει έρευνες, εφάπτεται τελικώς των αντίστοιχων ελληνικών νοτίως της Κρήτης. Για την ακρίβεια, αλληλοκαλύπτεται. Κι επειδή, ως γνωστόν, τις έρευνες θα πραγματοποιήσουν οι Τούρκοι, όλοι αντιλαμβάνονται ποιοι πραγματικά κρύβονται πίσω από την κουρτίνα. Το συμπέρασμα; Η Άγκυρα αποφάσισε να παίξει σκληρά. Επειδή, όμως, ως γνωστόν, η δράση προκαλεί πάντα αντίδραση, θεωρείται δεδομένο ότι σε αυτή την περίπτωση ούτε η Αθήνα θα καθίσει φρόνιμα. Οπότε...