Αν θέλετε τη γνώμη του «Τειρεσία» για όλα όσα συμβαίνουν στα βόρεια σύνορά μας και ειδικότερα στο μέτωπο της Ουκρανίας, αυτό το οποίο έχει να καταθέσει είναι ότι στην πραγματικότητα η Ευρώπη βρίσκεται σε μια απεγνωσμένη αναζήτηση ενός νέου ηγέτη του δυτικού κόσμου, που θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ. Που μας ανακοίνωσαν ότι αποχωρούν. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα. Κι επειδή δεν υπάρχει μια χώρα – ηγέτης που θα μπορούσε να αναλάβει αυτή τη δράση, πάμε προς αυτό που αποκαλούμε ως «συμμαχία των προθύμων», πάντα εντός της Ευρώπης.
Εκεί θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα τρίγωνο ισχύος, το οποίο αυτή τη στιγμή αποτελείται από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τις Βρυξέλλες, ενώ λείπει η Γερμανία που τελεί σε μεταβατική φάση. Και για να αποκωδικοποιηθεί ακόμα περισσότερο η κατάσταση, θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι στην περίφημη σύνοδο του Λονδίνου η Βρετανία και η Γαλλία αυτήν ακριβώς την πρωτοβουλία ανέλαβαν. Και τι έκαναν; Παρουσίασαν έναν καταρχήν ειρηνευτικό σχέδιο.
Στο μεταξύ:
α) Η Γαλλία – υποτίθεται ότι – ανέλαβε να κάνει την πρόταση πιο συγκεκριμένη, με την ανακωχή του ενός μηνός που εξετάζει
β) Το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την Ουκρανία στρατιωτικά, εφόσον παραστεί άμεση ανάγκη, αλλά είναι άγνωστο αν μπορεί να το κάνει επιχειρησιακά και
γ) Η Ιταλία, μέσω της Τζόρτζια Μελόνι, προσφέρθηκε να διαμεσολαβήσει με τον Τραμπ, αξιοποιώντας τις καλές διαπροσωπικές σχέσεις που έχει μαζί του.
Συνιστούν όλα τα παραπάνω συντεταγμένη λύση για τη διαχείριση του ουκρανικού, έστω και προσωρινά; Όχι, είναι η απάντηση. Δείτε, για παράδειγμα, Γερμανία, Ισπανία και Πολωνία πόσο επιφυλακτικές παραμένουν ως προς οποιαδήποτε συμμετοχή τους.
Κι όλα αυτά ενώ οι ΗΠΑ διακόπτουν τη στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο. Κι αυτό είναι fact πλέον. Υπό αυτήν την πίεση, οι Ευρωπαίοι στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν στο παρασκήνιο είναι να προσπαθούν να αποκαταστήσουν τις σχέσεις Ουκρανίας - ΗΠΑ. Γιατί ξέρουν ότι άλλη λύση δεν υπάρχει. Έτσι, ο ένας (Σταμπ) χαρακτήρισε τη σύνοδο του Λονδίνου ως ένα «πρώτο βήμα» προς την επαναπροσέγγιση με την Ουάσιγκτον, ενώ η άλλη (Μελόνι) ζήτησε έκτακτη συνάντηση ΗΠΑ – Ευρώπης - Ουκρανίας.
Στο μεταξύ, ο Μακρόν δείχνει να παραμένει αιθεροβάμων. Πιστεύοντας σε μια εκεχειρία «στον αέρα, στην ξηρά και στη θάλασσα», διάρκειας ενός μηνός. Χωρίς να παραβλέπει όμως ότι θα χρειαστούν... αρκετές εβδομάδες διαπραγματεύσεων για την επίτευξή της. Δηλαδή, με άλλα λόγια παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς ότι είναι σχεδόν ανέφικτη. Γι' αυτό πιέζει για την κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, όπως τόνισε και στη Σύνοδο Κορυφής της Πέμπτης. Άρα, ξέρει...
Στο μεταξύ, όμως, η αναστολή στην παράδοση όλης της στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ προς την Ουκρανία είναι ήδη μια σκληρή πραγματικότητα. Όπως και η πίεση που ασκεί στην Ουκρανία να αποδεχτεί μια «ειρήνη» με τον Πούτιν. Κι αυτό είναι fact επίσης. Όλα τα άλλα, δυστυχώς, είναι ακόμα θεωρίες.