Ένα από τα πρώτα σχολεία που ιδρύθηκαν στη Θεσσαλονίκη ήταν το Β΄ Γυμνάσιο, το 1914 εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η χώρα βρισκόταν σε πόλεμο και η επένδυση στην εκπαίδευση πενιχρή. Δεν έλειπαν μόνο τα χρήματα για καθηγητές, βιβλία, εξοπλισμό και εποπτικό υλικό, αλλά -κυρίως- οι μαθητές. Είναι χαρακτηριστικό πως ο σύλλογος διδασκόντων σε μια από τις πρώτες του συνεδριάσεις στις 14 Σεπτέμβριου του 1915 ζήτησε από το υπουργείο Παιδείας, παράταση στις εγγραφές, λόγω της επιστράτευσης και του μικρού αριθμού των μαθητών που γράφτηκαν μέχρι εκείνη τη μέρα. Το Β΄ Γυμνάσιο στεγαζόταν στο κτήριο επί της οδού Εγνατία και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, το οποίο χτίστηκε σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ -του αρχιτέκτονα που έχτισε την Αθήνα- με δωρεά του Ανδρέα Συγγρού και χρήματα της ελληνικής κοινότητας της πόλης το 1893.
Τα μαθήματα γινόταν σε εκείνο το κτήριο από το 1914, αλλά το 1917 μετά την καταστροφική πυρκαγιά που άλλαξε τη φυσιογνωμία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και λόγω της αύξησης του αριθμού των μαθητών έγιναν δύο σχολεία το Α΄ Γυμνάσιο που μεταφέρθηκε στην οδό Βασ. Όλγας και το Β΄ Γυμνάσιο που παρέμεινε ως το 1933 - αργότερα στεγάστηκε εκεί η Οικοκυρική Σχολή κι από το 1983 το κτήριο έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο. Το 1930 επί κυβέρνησης Ελευθέριου Βενιζέλου στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του τότε υπουργού Παιδείας, Γεωργίου Παπανδρέου, ανεγέρθηκαν σε όλη τη χώρα 3.176 σχολικά κτήρια και μεταξύ αυτών θεμελιώθηκε το νέο σχολικό συγκρότημα στη διασταύρωση των οδών Αγίας Σοφίας και Ικτίνου, που τότε ονομαζόταν οδός Σχολείων, σε οικόπεδο της ισραηλιτικής κοινότητας. Το νέο διδακτήριο, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ν. Μητσάκη, εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 1933 και ως σήμερα το Β΄ Γυμνάσιο -πλέον 2ο Γυμνάσιο/Λύκειο- λειτουργεί εκεί.
Στη διάρκεια της Κατοχής το κτήριο επιτάχθηκε και τα μαθήματα γινόταν στον Ναό της Του Θεού Σοφίας, της Αχειροποίητου, του Γρηγορίου Παλαμά. «Σε κάθε τάξη ήμαστε παραπάνω από 200 μαθητές, περίπου 70 σε κάθε τμήμα. Μόλις μπαίναμε στις αίθουσες δίναμε αγώνα για να προλάβουμε να καθίσουμε, γιατί οι θέσεις δεν επαρκούσαν για όλους και πολλοί παρακολουθούσαν όρθιοι τα μαθήματα. Ήταν τόσο εξαντλημένοι, που μερικές φορές δεν άντεχαν και λιποθυμούσαν. Τότε μόνο τους παραχωρούσε κάποιος που καθόταν τη θέση του», αφηγήθηκε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στον Γιώργο Μουμουζιά.
Ο Γιώργος Μουμουζιάς, διδάκτορας Χημείας με θητεία στη μέση και την ανώτατη εκπαίδευση, απόφοιτος -φυσικά- του 2ου Γυμνασίου πήρε την απόφαση να συγκεντρώσει την ιστορία του σχολείου και να τη μεταφέρει το αναγνωστικό κοινό. Το βιβλίο του με τίτλο «Το δικό μας 2ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης» (Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη Α.Ε.) φωτίζει την ιστορία όχι μόνο του σχολείου, αλλά και της πόλης, αφού από τα θρανία του πέρασαν κορυφαίες προσωπικότητες και στον μαυροπίνακα στάθηκαν λαμπροί εκπαιδευτικοί, ενώ επιπλέον το σχολείο συνδέθηκε με μεγάλες στιγμές της Θεσσαλονίκης.
Το 2ο Γυμνάσιο ακολούθησε αυστηρά τις οδηγίες του υπουργείου Παιδείας, οι οποίες ήταν φυσικά απόρροια της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της χώρας. Ο κανονισμός λειτουργίας του σχολείου ήταν σύμφωνος με τα χρηστά ήθη της εποχής και το 1927 αποβλήθηκαν δύο μαθητές ο ένας γιατί «εχαρτόπαιζεν εις το αυτό καφενείον» κι ο άλλος γιατί απλώς τον έβλεπε. Με 7ήμερη αποβολή τιμωρήθηκε μαθητής το 1952 γιατί έπαιζε τάβλι σε καφενείο και αρκετοί άλλοι διότι εντοπίστηκαν από τον γυμνασιάρχη σε σφαιριστήριο. Μέρες κράτησε η... απολογία μαθητή ο οποίος διασκέδαζε στο νυχτερινό κέντρο «Λουξεμβούργο», καθώς προσπαθούσε να πείσει τον σύλλογο των καθηγητών πως αποτελούσε μέλος της ομάδας μπάσκετ του ΠΑΟΚ και γλεντούσαν εκεί για μία νίκη τους. Δεν τα κατάφερε και τιμωρήθηκε με 8ήμερη αποβολή και διαγωγή «επίμεμπτο».
Το 1955 μια παρέα μαθητών -ανάμεσά τους και ο Άκης Τσοχατζόπουλος- ακολούθησαν μια παρέα κοριτσιών και κάποιος φώναξε σε μία από αυτές «Ω, ρε μάνα μου τι είσαι εσύ». Το συμβάν έγινε μπροστά από του Φλόκα και για κακή τους τύχη εκεί καθόταν ένας καθηγητής του σχολείου. Την επόμενη μέρα αποβλήθηκαν «δια ανάρμοστη συμπεριφορά». Το σχολείο ήταν αυστηρό κι είναι χαρακτηριστικό πως το 1915 αποβλήθηκε δια παντός μαθητής, ο οποίος την ώρα που μιλούσε την τάξη ο καθηγητής «ανεφώνησε ην υβριστικήν φράσιν "καλέ άντες"».
Το 1973 στον κανονισμό λειτουργίας του σχολείου που είχε 42 άρθρα, διαβάζουμε: Άρθρο 2- Είμαι εύθυμος, αισιόδοξος και υπερήφανος διότι εγεννήθην Έλλην, διότι ζω κάτω από τον γελαστόν αυτόν της πατρίδος μου ουρανόν, όπου είδαν το φως τόσοι σοφοί συμπατριώται μου οδηγοί της ανθρωπότητος, τόσοι γενναίοι προπάτορές μου... Κι αφού ο κατάλογος συνεχίζει με παραινέσεις προς τους μαθητές να αγαπούν την πατρίδα και τον Θεό -μόνο 6 άρθρα αφορούν τη συμπεριφορά τους στο σχολείο- ο κανονισμός καταλήγει: Άρθρο 42- Πιστεύω εις τον Θεόν, την πατρίδα μου και την αρχοντικήν ελληνικήν οικογένεια και αγαπώ όλους τους ανθρώπους.
Οι απόφοιτοι του 2ου Γυμνασίου αφηγούνται...
Ο κ. Μουμουζιάς επιχείρησε να καταρτίσει έναν κατάλογο απόφοιτων του σχολείου που είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό. Λογοτέχνες όπως ο Τηλέμαχος Αλαβέρας, ο Τάκης Βαρβιτσιώτης, ο Γιώργος Βαφόπουλος, ο Μ. Καραγάτσης, ο Στέλιος Ξεφλούδας, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος και οι νεότεροι Σάκης Σερέφας και Ευάγγελος Χεκίμογλου, πολιτικοί όπως οι Ευάγγελος Βενιζέλος, Νίκος Ακριτίδης, Δημήτρης Βουδούρης, Ανδρέας Καζαζης, Σωτήρης Κούβελας, Σπύρος Βούγιας, Αργύρης Λαφαζάνης, Κωνσταντίνος Τριαρίδης, Άκης Τσοχατζόπουλος, Σάββας Τσιτουρίδης, Χρήστος Φώλιας, περιλαμβάνονται σε αυτόν. Επίσης καλλιτέχνες όπως ο Κώστας Βουτσάς, ο Αλμπέρτο Εσκενάζυ, ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος, ο πρωτεργάτης της πολιτιστικής κίνησης στη Θεσσαλονίκη, Μωρίς Σαλτιέλ, ο στρατηγός Αγαμέμνων Γκράτσιος, οι δημοσιογράφοι Κώστας Τσαρούχας και Νίκος Χατζηνικολάου, ο σκιτσογράφος Γιάννης Ιωάννου. Κι ακόμη μια πολύ μεγάλη λίστα εξαίρετων πανεπιστημιακών όπως οι Μανόλης Ανδρόνικος, Δημήτρης Παντερμαλής, Απόστολος Βακαλόπουλος, Γιώργος Πιπερόπουλος, οι νομικοί Αριστείδης Καζάκος, Γιώργος Αναστασιάδης, Αντώνης Μανιτάκης και άλλοι πολλοί. Αλλά και αθλητές που ανέβηκαν στο βάθρο και τίμησαν την Ελλάδα, ήταν απόφοιτοι του 2ου Γυμνασίου, ανάμεσά τους οι βαλκανιονίκες Χρήστος Χιώτης και Δημήτρης Πατρώνης, οι μπασκετμπολίστες Δημήτρης Ταλιαδώρος, Θόδωρος Ροδόπουλος, Μιχάλης Γιαννουζάκος, Ζαφείρης Γκίνης, Γιάννης Πολίτης, Δημήτρης Καρατζολίδης, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Νίκος Κούβελας.
Αρκετοί από αυτούς μίλησαν στον συγγραφέα και θυμήθηκαν ευχάριστες, ιδιαίτερες, αλλά και συγκινητικές στιγμές του σχολείου τους. Άλλοι πάλι, οι πιο παλιοί, είχαν συμπεριλάβει τις αναμνήσεις τους σε βιβλία ή συνεντεύξεις τους.
Γιώργος Βαφόπουλος (1903-1996, ποιητής): «Το κλίμα στο γυμνάσιο ήταν βαρύ και γεννούσε τρόμο σ΄όλους τους νεοφώτιστους. Το πρώτο μάθημα των μαθηματικών που μέχρι τότε το ξέραμε ως "αριθμητική" έγινε σε αυτό το κλίμα από τον καθηγητή Δημήτριο Μπουζιάνη. Μας παρέδωσε βλοσυρός το μάθημα και μας υπαγόρεψε μερικά προβλήματα για το σπίτι. Στα κατοπινά πέντε χρόνια του γυμνασίου είχα διαπιστώσει πόσο καλόκαρδος ήταν ο άνθρωπος εκείνος, όμως το σύστημα απαιτούσε να είναι αυστηρός, σχεδόν βάναυσος. Κάθε φορά που ρωτούσε κάποιον μαθητή αν ήξερε το μάθημα κι έπαιρνε δειλά την απάντηση "όχι", εκείνος πετούσε κατάμουτρα τη λέξη "οχιά"».
Τάκης Βαρβιτσιώτης (ποιητής, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών): Από το 2ο Γυμνάσιο έχω πολύ ευχάριστες αναμνήσεις. Θυμάμαι τον εξαίρετο φιλόλογο, καθηγητή και ποιητή Γιώργο Θέμελη. Ο Θέμελης πρόσεξε, μέσω των εκθέσεων που έγραφα, ότι τα γραπτά μου παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Αυτός ουσιαστικά με μύηση στην ποίηση, μια και ποίηση άρχισα να γράφω από τη Γ΄ γυμνασίου, μετά από δική του παρότρυνση. Υπήρξε καθοδηγητής μου και μετέπειτα πολύτιμος φίλος μου».
Ντίνος Χριστιανόπουλος (1931-2020, λογοτέχνης): «Στην Κατοχή περάσαμε δύσκολα. Οι Γερμανοί επίταξαν το σχολείο και ήμασταν πρόσφυγες στην Αγία Σοφία και στη Μητρόπολη. Το 1941-1942 ήταν η χειρότερη χρονιά. Είχε πέσει μεγάλη πείνα και οι άνθρωποι πέθαιναν στη μέση του δρόμου. Κι εγώ ο ίδιος κινδύνεψα να πεθάνω από την πείνα δύο φορές, μια στις αρχές του 1942 και μία στα τέλη. Το πώς σώθηκα είναι άλλη ιστορία. Πάντως, όταν τελειώναμε τα μαθήματα είχα μαζί μου μια σακούλα (μάλλον ένα δίχτυ πλεχτό) κι έτρεχα αμέσως στο Καπάνι μήπως βρω τίποτα που να τρώγεται. Μια φορά θυμάμαι βρήκα έξι ρεβίθια, που τα κάναμε καφέ, μια άλλη φορά μισή πατάτα. Μια φορά βρήκα μια καρπουζόφλουδα και όρμηξα σαν τρελός. Την έτρωγα και τρέχαν τα ζουμιά από το στόμα μου, οπότε ξαφνικά σηκώνω τα μάτια μου και τι να δω; Ο καθηγητής μου στεκόταν μπροστά μου και με παρατηρούσε βουρκωμένος. Ήθελα να με κατάπινε η γη, αλλά ο καθηγητής μου με πρόλαβε και μου είπε: "Μη στενοχωριέσαι παιδί μου κι εγώ γι΄αυτή τη δουλειά βρίσκομαι εδώ" και μου έδειξε κι αυτός ένα πλεχτό δίχτυ που είχε μαζί του και μάζευε απ΄τα σκουπίδια ό,τι έβρισκε».
Ευάγγελος Βενιζέλος (καθηγητής Νομικής ΑΠΘ, πολιτικός): «Θυμάμαι μια γραφική σκηνή, που συνέβη στην τελευταία σχολική γιορτή για την επέτειο της 21ης Απριλίου. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, λοιπόν, απουσίαζε σχεδόν όλη η τάξη, σχεδόν όλο το ΣΤ΄ κλασικό. Στη συνέχεια έπρεπε να δώσουμε μια εξήγηση για την απουσία μας στον γυμνασιάρχη και οι δικαιολογίες όλες ήταν "ήμουνα ελαφρά αδιάθετος", ή "έπρεπε να συνοδεύσω τη γιαγιά μου στο νοσοκομείο", κ.λ.π. Κατά εντυπωσιακό τρόπο, οι δικαιολογίες όλων μας έγιναν δεκτές...Τα φαιδρά περιστατικά στο σχολείο ήταν πάρα πολλά και συνέβαιναν σχεδόν καθημερινά. Τα πρώτα "επεισόδια" είχαν γίνει στη Β΄ Γυμνασίου, όταν στη φυσική νομίζω, πετάξαμε από το παράθυρο τα γραπτά διαγωνίσματα, ώστε να μην βαθμολογηθούν. Αυτό μου κόστισε και την πρώτη μου αποβολή».
Κώστας Βουτσάς (1931-2020, ηθοποιός): «Ως μαθητής ήμουν πολύ κακός, από τους χειρότερους. Του 11 και του 12. Για να πάω στο σχολείο, περνούσα μέσα από την αυλή της Αγίας Σοφίας και παρακαλούσα την Αγία Σοφία να μην με σηκώσουν στο μάθημα.... Εκτός από σκράπας ήμουν και πολύ σκανδαλιάρης. Μια μέρα είχαμε λατινικά κι εγώ είπα μια εξυπνάδα μέσα στην τάξη. "Τι είπες;" μου λέει ο καθηγητής που μας έκανε μάθημα, ο Παπαντωνίου, "βγες έξω". "Δεν βγαίνω", "Βγες!", "Δεν βγαίνω" κι όπως καθόμουν στο πρώτο θρανίο έρχεται, με πιάνει απ΄τα μαλλιά κι αρχίζει να με τραβάει για να βγω έξω. Τράβαγε αυτός, πίσω κόντρα εγώ, τελικά μου έβγαλε μια τούφα μαλλιά, που του έμεινε στο χέρι».
Νίκος Ακριτίδης (πολιτικός, βουλευτής ΠΑΣΟΚ): «Πήγα στο 2ο Γυμνάσιο το 1947 και φοίτησα σε αυτό μέχρι το 1950. Οι μαθητές ήταν κυρίως παιδιά αστικών οικογενειών. Είχα συμμαθητές των οποίων οι πατεράδες ήταν γιατροί, δικηγόροι, έμποροι, κ.λ.π. ή ασκούσαν δημόσιο λειτούργημα. Εμένα οι γονείς μου ήταν πρόσφυγες από τον Πόντο και βιοπαλαιστές. Γενικότερα θα έλεγα ότι στο 2ο Γυμνάσιο δεν υπήρχαν καθόλου μαθητές από το Καραβάν Σεράι ή τα ορφανοτροφεία, που ήσαν πολλά εκείνη την εποχή. Ίσως το 2ο Γυμνάσιο τότε, ήταν το πιο αστικό γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης».
Άκης Τσοχατζόπουλος (1939-2021, πολιτικός): «Εκείνο που κυριολεκτικά μου έχει μείνει από το σχολείο είναι τα σημάδια που άφησε στο σώμα μου το δάπεδο της αυλής, το οποίο ήταν σε κακά χάλια. Ήταν, θα έλεγα, περισσότερο τριμμένο χαλίκι παρά τσιμέντο και κάθε φορά που έπεφτες, παίζοντας μπάσκετ ή βόλεϊ ή κάνοντας κάποιο άλμα στο σκάμμα που υπήρχε, σου άφηνε ανεξίτηλα τα σημάδια του. Σ΄αυτόν τον χώρο, μ΄αυτό το άθλιο δάπεδο, άρχισα πρώτη φορά να παίζω μπάσκετ».
Γιώργος Αναστασιάδης (1944-2021, καθηγητής Νομικής ΑΠΘ): «Μια από τις πιο αξιόλογες στιγμές στο σχολείο ήταν τα μουσικά βραβεία με αφιερώματα στον Μάνο Χατζιδάκι κ.ά. που κάναμε στο θεατράκι. Να επισημάνω στο σημείο αυτό πως η ύπαρξη θεάτρου ήταν πολύ σημαντική για το σχολείο, μια και ελάχιστα σχολεία διέθεταν τότε θέατρο».
Θόδωρος Ροδόπουλος (διεθνής μπασκετμπολίστας της ΧΑΝΘ και του Άρη): «Με την ομάδα του σχολείου καταφέραμε να κατακτήσουμε δύο φορές το μαθητικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι έντονα τον τελικό του 1963 στο ανοιχτό γήπεδο της ΧΑΝΘ... Υπήρχε μια ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα, πλακάτ σείονταν, περιστέρια πετούσαν, ενώ η ιαχή "δεύτερο" δονούσε την ατμόσφαιρα. Το γήπεδο είχε γεμίσει ασφυκτικά από κόσμο κι είχαν κλείσει το ρολό της εισόδου για να μην μπει άλλος. Ήταν όμως τόσο έντονη η θέληση των παιδιών να παρακολουθήσουν τον αγώνα, που έσπασαν το ρολό για να μπουν μέσα. Τελικά κατακτήσαμε τον τίτλο κι επιστρέψαμε στο σχολείο στους ώμους των συμμαθητών μας, ενώ ο κόσμος στην Παύλου Μελά άκουγε την ιαχή "δε, δε, δεύτερο" κι έβγαινε στα μπαλκόνια να δει τι συμβαίνει».
Σπύρος Βούγιας (Συγκοινωνιολόγος, καθηγητής ΑΠΘ, πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου): «Μια μέρα με τη θερμοκρασία κάτω από το μηδέν, είχαμε γυμναστική με τον Μπούγιο, αλλά λόγω του κρύου ήταν αδύνατο να μείνουμε έξω. Μέσα στην αίθουσα όμως κάναμε πολλή φασαρία και ο Μπούγιος έγινε έξαλλος και μας διέταξε ουρλιάζοντας να βγούμε στην αυλή και να φορέσουμε τα ρούχα της γυμναστικής, αλλά όχι τις φόρμες, τα φανελάκια και τα σορτσάκια. Ύστερα μας υποχρέωσε να γονατίσουμε και να κάνουμε τρεις φορές τον γύρο της αυλής στα γόνατα-κάτι που δεν μου συνέβη ούτε στον στρατό με τα σκληρά καψόνια των νεοσύλλεκτων. Τα χέρια μας πονούσαν από το κρύο, τα γόνατά μας είχαν γδαρθεί κι αυτός μας έβριζε, ενώ οι περαστικοί κοιτούσαν έκπληκτοι από τα κάγκελα».
Αλμπέρτο Εσκενάζη (ηθοποιός): «Στην παρέλαση του 1969 δεν θυμάμαι αν ήταν 25η Μαρτίου ή 28η Οκτωβρίου, ήμουν στην επίλεκτη σειρά των σαλπιγκτών. Η βιτρίνα του σχολείου. Την παρέλαση οργάνωνε ο γυμναστής μας, ο Μπούγιος. Ένας κοντόχοντρος, μπρατσωμένος, φωνακλάς. Περνάμε μπροστά από τους επίσημους, πρώτοι από όλα τα σχολεία. Η βιτρίνα! Οι έξι σαλπιγκτές! Στρίβουμε κεφάλι δεξιά, ο Παττακός να κοιτάζει καμαρωτός και στη φαλάκρα του να στραφταλιάζει ο σαλονικιώτικος ήλιος. Τελειώνει η παρέλαση. Φτάνουμε στο σχολείο. Έρχεται φουρτουνιασμένος ο Μπούγιος. Ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε. "Ποιος μασούσε τσίχλα ρε;". Σιγή. Ήταν έτοιμος να αρχίσει τις σφαλιάρες. Βρήκα τη δύναμη και ψιθύρισα "εγώ". Δεν θυμάμαι αν με έδειρε μπροστά στα παιδιά ή τους έδιωξε για να μην υπάρχουν μάρτυρες. Αυτό που θυμάμαι είναι, όμως, ότι μου έριχνε μπουνιές και κλοτσιές κι εγώ γελούσα μασώντας τσίχλα».
«Ελπίζουμε να συνεχίσει το 2ο την παράδοση που το ήθελε πρωτοπόρο στην τροφοδοσίατων Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Κι ας ευχηθούμε να βγάζει τέτοιους απόφοιτους, που οι επόμενες γενιές να τους μνημονεύουν με υπερηφάνεια. Κυρίως, όμως, να ευχηθούμε να ζωγραφίζονται χαμόγελα στα πρόσωπα των αποφοίτων του, όταν φέρνουν στη μνήμη τους τα μαθητικά τους χρόνια», καταλήγει η έρευνα του Γιώργου Μουμουζιά.
Ο «Ικτίνος» που ανασύρει συνεχώς αναμνήσεις
Μέχρι και σήμερα μαθητές και απόφοιτοι φροντίζουν ώστε η σπουδαία ιστορία του σχολείου να μην ξεχαστεί, αντίθετα την εμπλουτίζουν με νέες αναμνήσεις. Το βιβλίο του κ. Μουμουζιά ήταν η αφετηρία και τη συνέχεια δίνει ο Σύλλογος Αποφοίτων 2ου Γυμνασίου-Λυκείου Θεσσαλονίκης, «Ικτίνος» και η υπερδραστήρια πρόεδρός του, Δόμνα Λεωτόν.
«Ο Ικτίνος μας, ο Σύλλογος Αποφοίτων 2ου Γυμνασίου –Λυκείου Θεσσαλονίκης, έχει συμπληρώσει 13 χρόνια ενεργούς παρουσίας και στις προσπάθειες και στους στόχους του είναι να συμβάλλει ενεργά και με όλες του τις δυνάμεις στη μορφωτική, πολιτιστική και εκπαιδευτική αναβάθμιση του Σχολείου μας, αξιοποιώντας στο έπακρο το δυναμικό των χιλιάδων μελών και αποφοίτων του. Εμείς, ως Διοικητικό Συμβούλιο, προσπαθούμε να βοηθήσουμε στην ανάδειξη της ιστορίας, της ταυτότητας και της προοπτικής του Ικτίνου μας. Να υπενθυμίσω, ότι από αυτό το Σχολείο, έχουν αποφοιτήσει διαχρονικά μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης, της επιστήμης, του πολιτισμού και της εν γένει κοινωνικής προσφοράς προς την πατρίδα μας, που άφησαν το αποτύπωμά τους στην χώρα ολόκληρη.
Οι αναμνήσεις των σχολικών μας χρόνων έχουν το δικό τους ανεξίτηλο χρώμα. Στον Ικτίνο μας βρίσκουμε ολοένα τρόπους να τους ξαναδίνουμε λάμψη, τη λάμψη που ο χρόνος σιγά σιγά θολώνει. Μέσα από ενδιαφέρουσες, χαρούμενες και δημιουργικές συναντήσεις, διοργανώσεις, ερχόμαστε πάλι κοντά, στοχεύοντας να ξαναγνωριστούμε, να δεθούμε καλύτερα, να περνάμε κάθε φορά πιο όμορφα. Το ότι βρισκόμαστε είναι σημαντικό, είμαστε άτομα με έντονες, ευχάριστες αναμνήσεις, επιπλέον όμως όνειρα και ευαισθησίες για το παρελθόν μας σε τούτον εδώ τον χώρο, αλλά και
αξίες ζωής που μας δόθηκαν και αναπτύχθηκαν στο σχολείο», λέει η κ. Λεωτόν στη Voria.gr.
Συμπληρώνει ακόμη πως «τo ιστορικό "Β΄ Αρρένων", το σημερινό 2ο Γυμνάσιο-Λύκειο Θεσσαλονίκης, αποτελεί αναμφισβήτητα ένα εμβληματικό τοπόσημο καρδιάς, για όλους εμάς που ευλογηθήκαμε να φοιτήσουμε στις τάξεις του και να διδαχθούμε Ήθος και Γράμματα από φωτισμένους δασκάλους που κατέθεταν "ψυχή" στις γνώσεις που μας προσέφεραν. Στο προαύλιό του βρίσκονται τυπωμένα εκατομμύρια βήματα από τα 92 χρόνια της παρουσίας του στη ζωή της πόλης, στον αέρα του στροβιλίζονται ανάσες, φωνές, σφυρίγματα, παραγγέλματα, αναπέμψεις προσευχής και ανακρούσεις του Εθνικού Ύμνου… Στις γωνιές του χαράχτηκαν ονόματα, φυλάχτηκαν μυστικά της νιότης, μοιράστηκαν αγωνίες και σκέψεις για το αύριο, σχεδιάστηκαν τα πρώτα μας όνειρα και πάντα θα ηχεί στ’ αυτιά μας το χαρακτηριστικό κουδούνι των διαλειμμάτων, που χτύπησε για όλους μας μια τελευταία φορά, βγάζοντάς μας στην αρένα της ζωής».
Κι έτσι το δικό τους 2ο γίνεται πλέον και δικό μας 2ο, το 2ο της Θεσσαλονίκης...
*Η κεντρική φωτογραφία είναι του κ. Γιώργου Μουμουζιά