Σήμερα «ο Τειρεσίας» θα ήθελε να ξεκινήσει με μια αναγωγή στο μέλλον. Τι μάντης θα ήταν άλλωστε, αν δεν μπορούσε να πράξει το παραπάνω, που είναι το αυτονόητο; Αφορά στην ενδεχόμενη επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή ως αρχηγού ενός νέου πολιτικού σχήματος, κεντροαριστερών αναφορών. Λοιπόν, ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται ότι προς το παρόν εξακολουθεί να είναι «τοξικός» για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Που τον έχει συνδέσει με capital controls, ελέγχους, δημοψηφίσματα, ένα αχρείαστο μνημόνιο κλπ, κλπ. Και επειδή είναι έξυπνος, κάπου στο βάθος το καταλαβαίνει κι αυτός. Αν ακούσετε προσεκτικά το τι λέει κατά καιρούς στις δημόσιες παρεμβάσεις τους, θα καταλάβετε ότι καταλαβαίνει.
Συν τοις άλλοις, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας προσμετρά έναν ακόμα κίνδυνο, που θέλει πάση θυσία να αποφύγει. Ξέρει ότι αν «ξανακατέβει» σε εκλογές ως υποψήφιος αρχηγός οποιουδήποτε κόμματος ή σχηματισμού κομμάτων και ξαναχάσει από τον Μητσοτάκη, τότε θα είναι σαν να υπογράφει το πιστοποιητικό του πολιτικού θανάτου του. Γιατί σ' αυτή την περίπτωση δεν θα έχει καμία επιστροφή. Και είναι μόλις 50 ετών. Για αυτό και το πιθανότερο είναι ότι – σαν έξυπνος άνθρωπος, επαναλαμβάνω, που είναι – θα περιμένει. Αργά ή γρήγορα ο νυν πρωθυπουργός θα αναζητήσει αλλού την τύχη του. Πιθανόν στην Ευρώπη. Πότε θα γίνει αυτό; Το αργότερο έως το 2029. Όταν ο Τσίπρας δεν θα 'χει κλείσει τα 55 του ακόμα. Αλλά εννοείται ότι η σχετική διαδικασία θα ξεκινήσει δύο – τρία χρόνια νωρίτερα. Οπότε θα είναι ακόμα νεότερος, ούτε 52 καλά - καλά.
Τότε θα χτυπήσει ξανά λοιπόν ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι τότε, απλώς, θα προετοιμάζεται. Δεν είναι δα και τόσος πολύς χρόνος. Μάλλον πολύ λίγος είναι, αν κανείς συνυπολογίσει και τις «εκκρεμότητες» που έχει να ρυθμίσει. Θυμίζω μόνο την (πολύ) κουβέντα που γίνεται το τελευταίο διάστημα για προσεγγίσεις, αποκλίσεις και προσεταιρίσεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Με την ευκαιρία, θα προσθέσω εδώ μια ενδιαφέρουσα παράμετρο: αυτή της Νέας Αριστεράς. Στο κόμμα, όπως είναι φυσικό, μετά την αποτυχία να εκλέξει ευρωβουλευτή στις 9 Ιουνίου, επικρατεί κατήφεια. Λογικό. Και ακούγονται διάφορες απόψεις σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να συνεργαστεί με άλλα κόμματα του χώρου. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η πλευρά Χαρίτση – Αχτσιόγλου δεν θα έβλεπε αρνητικά μία συζήτηση με το ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, σύμφωνα πάντα με την ίδια εκδοχή, η πλευρά Φίλη και Σκουρλέτη είναι αρνητική. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: Δεν υπάρχει καμία απολύτως προοπτική προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ του Στέφανου Κασσελάκη. Στην Πατησίων δεν θέλουν να τον βλέπουν ούτε ζωγραφιστό.
Ο Στέφανος Κασσελάκης πάλι μπορεί να έκανε το άνοιγμα σε Ζωή Κωνσταντοπούλου και Γιάνη Βαρουφάκη, για μετεκλογική συνεργασία, αλλά το πιθανότερο είναι ότι δεν είχε προηγηθεί καμία προηγούμενη συνεννόηση μαζί τους. Εξ ου και η κατηγορηματική άρνηση της πρώτης και η έμμεση, πλην σαφής, του δεύτερου. Το πιθανότερο όμως είναι ότι ο Κασσελάκης θα επιχειρήσει να «καθαρίσει» το κόμμα πριν επιστρέψει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ο Τσίπρας. Και άρα καταλήγουμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε...