Σαν πολλά παράδοξα δεν συμβαίνουν στο μετρό Θεσσαλονίκης μέσα στις πρώτες 15 μέρες λειτουργίας του; Κι είναι αυτά τα παράδοξα που τροφοδοτούν με τη σειρά τους μια συνθήκη που δεν αξίζει στην πόλη και τους Θεσσαλονικείς. Είναι σαν να λέμε πως μετά από οικονομίες πολλών ετών, αγοράσαμε ένα φοβερό, τελευταίο μοντέλο τζιπ, μόνο που καμιά φορά κλειδώνει το τιμόνι εν κινήσει, οι πίσω πόρτες δεν ανοίγουν και φαίνεται να καίει και λάδια. Ε, όλα αυτά φέρνουν μία κάποια ταραχή.
Το περιστατικό του Σαββάτου, με τους επιβάτες του μετρό να κατευθύνονται σαν στρατιώτες κατά φάλαγγα σε «περίπολο μάχης» -που λέγαμε στους Πεζοναύτες- στον πλησιέστερο σταθμό, αφού κόλλησε ο συρμός στα έγκατα της Θεσσαλονίκης, δεν είναι κι από τα πλέον συνηθισμένα που συμβαίνουν. Εικόνες των επιβατών που θυμίζουν πλάνα από την ταινία «Δουνκέρκη» του Νόλαν, όταν οι εγκλωβισμένοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τους Ναζί. Κι όταν βγαίνουν από την καταπακτή ασφαλείας κάπου στη Δελφών, έρχεται η… λύτρωση. Σαν το ανέκδοτο με τον φορτηγατζή κι αυτόν που κάνει ωτοστόπ και κάπου μετά την πέμπτη σύγκρουσή τους λέει ο επιβάτης με πλήρη ηρεμία κι έντονα τραυματισμένος, «ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα».
Όλα φυσιολογικά κι αναμενόμενα είναι όσα συμβαίνουν στο μετρό Θεσσαλονίκης μέσα στις πρώτες 15 μέρες λειτουργίας του, λένε οι αρμόδιοι. Μας λένε πως όλα όσα συμβαίνουν στο μετρό μας είναι σαν τις παιδικές ασθένειες ενός νεογέννητου. Άρα χρειαζόμαστε και τον αντίστοιχο παιδίατρο που να εφημερεύει από πάνω μας επί 24ώρου βάσεως. Γιατί σαν τη μάνα - λεχώνα που τουλάχιστον μέχρι να σαραντίσει φτύνει τον κόρφο της κάθε τέταρτο μην πάθει τίποτα το λεχούδι της, το μωρό της, έτσι κι εμείς θα δούμε τι θα μας βγει από «παιδικές ασθένειες» στο μετρό μας.
Δεν έχω στα χέρια μου πρόχειρα τα βιβλιάρια υγείας των μετρό που παραδόθηκαν σε άλλες μεγάλες πόλεις, αλλά στην Αθήνα όταν παραδόθηκε το Αττικό Μετρό δεν θυμάμαι να έβγαλε και τόσα… κρυολογήματα όπως το δικό μας. Κι αλήθεια κι αφού έγιναν τόσες και τόσες δοκιμές, γιατί να κολλάει ένας συρμός που μόλις πριν από 15 μέρες έπιασε δουλειά; Γιατί τα ασανσέρ που οδηγούν στις αποβάθρες να βγαίνουν κάθε τρεις και λίγο εκτός λειτουργίας; Γιατί τα εκδοτικά μηχανήματα να είναι off και να μας ενημερώνουν με χειρόγραφα Α4 ότι είναι εκτός λειτουργίας; Γιατί να βγαίνει η ψυχή όσων πάνε να βγάλουν εισιτήρια με τα χαρτονομίσματα που δεν δέχονται τα μηχανάκια; Γιατί δεν δέχονται κάρτες και POS; Γιατί να μπλοκάρουν οι κυλιόμενες σκάλες άμα βρέχει παραπάνω από το προβλεπόμενο; Γιατί να ψάχνουν για παρκάρισμα όσοι πάνε, κυρίως, κοντά στους τερματικούς σταθμούς; Γιατί να ψάχνουν ποιο λεωφορείο πάει πού και πώς συνδέεται με άλλες γραμμές; Γιατί να λέμε κι ευχαριστώ με όλα αυτά; Έχει βέβαια τα Σαββατοκύριακα ελευθέρας, με δωρεάν είσοδο τις διασκεδάζεις τις αστοχίες.
Το καλοδεχτήκαμε το μετρό, ομολογήσαμε ότι είναι όμορφο, ότι είναι το πλέον σύγχρονο, ότι «ας παν στην ευχή τα παλιά», ότι προσπεράσαμε τα 35 χρόνια που το περιμέναμε. Τα είπαμε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κι όλα όσα συμβαίνουν είναι φυσιολογικά. Φυσιολογικές είναι όμως οι γκρίνιες για τις καθυστερήσεις στην παράδοση του έργου, το ότι στοίχισε 2,5 φορές πάνω από τον προβλεπόμενο προϋπολογισμό - το ότι είναι έξτρα small ας πούμε ότι έχει τον χρόνο του, θα μεγαλώσει.
Και δεν θα χανόταν κι ο κόσμος εάν πήγαινε και μερικούς μήνες αργότερα ή μήπως θα χανόταν; Τόσα χρόνια το περιμέναμε, δεν θα γκρεμιζόταν και κανένας φούρνος, εάν ανεβαίναμε στους συρμούς, αντί προ των Χριστουγέννων, το Πάσχα! Ίσως όμως και να γκρεμιζόταν, αν σκεφτεί κανείς ότι θα ήταν άλλη μια δικαίωση όλων των Κασσάνδρων, που μιλάνε για την κακοδαιμονία των δημόσιων έργων μας, που βλέπουν τα χειρότερα σενάρια παντού στο ελληνικό κράτος.
Ίσως λοιπόν δεν τα μέτρησαν σωστά, αλλά υπολόγισαν περισσότερο πως θα τους χρέωναν κι άλλες καθυστερήσεις και ασυνέπεια στην τήρηση υποσχέσεων κι αυτό θα είχε πολιτικό κόστος. Αλλά τελικά ειλικρίνεια εκατέρωθεν χρειαζόμαστε. Οι πολιτικοί να αφήνουν τους μηχανικούς να κάνουν σωστά τη δουλειά τους κι ας ρισκάρουν πολιτικό κόστος, οι μηχανικοί να μην υποκύπτουν σε πιέσεις κι ο κόσμος είναι βέβαιο ότι θα εμπιστευτεί και θα πάψει σταδιακά να μεμψιμοιρεί. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, αν θέλουμε να πάμε μπροστά.