Έχω σημειώσει σε παλαιότερη αρθρογραφία μου πως η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να εισάγει την Ελλάδα σε μια νέα, μετά την μεταπολίτευση περίοδο, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπόρεσε να μετασχηματίσει το αναδυόμενο κοινωνικό αίτημα για μια πολιτική σύνθεση πατριωτισμού και ρεαλισμού σε κυβερνητική πολιτική και κυβερνητικό πρόγραμμα.
Τις στιγμές που οι μέχρι πρότινος κυρίαρχες μεταπολιτευτικές δυνάμεις από την άκρα αριστερά μέχρι τις παρυφές του κέντρου προσπαθούν να «χωνέψουν» πως ο κόσμιος εμφύλιος εντός των κοινοβουλευτικών τύπων έχει παρέλθει, στο δεξιό πολιτικό φάσμα αναδεικνύονται νέες αντιθέσεις.
Η Ελλάδα, όσο και αν προσπαθούμε να αποφύγουμε την πραγματικότητα, τα επόμενα χρόνια θα κληθεί να διαχειριστεί έντονες εσωτερικές και εξωτερικές εθνικές πιέσεις.
Στο εσωτερικό μέτωπο η Ελλάδα θα αρχίσει να βιώνει τις συνέπειες της δημογραφικής κρίσης. Η γερασμένη Ελλάδα θα δέχεται τις αθρόες ροές μεταναστευτικών ρευμάτων από την Ασία και την Αφρική. Ο κόσμος της εργασίας θα βιώνει ταυτόχρονα τον εκτοπισμό από τις ανερχόμενες τεχνολογικές μηχανές και από τα φθηνά νεανικά μεταναστευτικά χέρια που «διψούν» για μια ευκαιρία στη Δύση.
Στο εξωτερικό μέτωπο η ανάδυση της Τουρκίας ως ένα αυτόνομο γεωπολιτικό μπλοκ από το Μπακού έως και την Τρίπολη αλλά και η επιλογή της να θεμελιώσει εδώ και τώρα την «Γαλάζια Πατρίδα», θα εξαναγκάσει τον ελληνικό κόσμο να μετασχηματιστεί σε έθνος – ακρίτα. Η Ελλάδα μαζί με το Ισραήλ και την Κύπρο θα κληθούν να διαχειριστούν ως συνοριοφύλακες το νοτιοανατολικό σύνορο της Δύσης, σε έναν κόσμο που «ψύχεται» διπλωματικά και «θερμαίνεται» πολεμικά κάθε μέρα και περισσότερο.
Οι παραπάνω πιέσεις βεβαιώνουν πως η Ελλάδα δεν θα συναντήσει «επιδερμικά» ή για «λίγο» το πανευρωπαϊκό ρεύμα ανόδου της άκρας δεξιάς. Η μελλούμενη κοινωνική και εθνική πραγματικότητα είναι βέβαιο πως θα ενισχύσει την υπάρχουσα δυναμική της άκρας δεξιάς, μια εξέλιξη που θα προκαλέσει την τάχιστη συνένωση των διάσπαρτων ακροδεξιών σχηματισμών. Για αυτό και έχει σημασία να μελετήσουμε άμεσα τις «κυψέλες» του νέο- φονταμενταλισμού, του νεοναζισμού, της συνωμοσιολογίας και του ολοκληρωτισμού. Είναι άμεση προτεραιότητα να εντοπίσουμε τις σχέσεις που αναπτύσσουν οι συνιστώσες της άκρας δεξιάς με υπερεθνικά κέντρα και να κατανοήσουμε τους λόγους που εμπνέουν τους «παραγκωνισμένους» του 21ου αιώνα.
Οι κεντροδεξιές και οι κεντροαριστερές δυνάμεις τα επόμενα χρόνια θα διαμορφώνουν διαρκώς, μέσα από τις συνθέσεις τους και τις συναινέσεις τους, ένα πολιτικό «κέντρο». Με τρόπο ώστε το τελευταίο να μπορεί να ανταπεξέλθει στις κοινωνικές πιέσεις, να απαντάει στις εθνικές προκλήσεις, να καταφέρνει την κοινωνική συνοχή και να ισορροπεί μπροστά σε ένα ριζοσπαστικό ακροδεξιό μπλοκ δυνάμεων.
Η ηγεμονική στροφή της Νέας Δημοκρατίας προς το κέντρο και ο συγχρωτισμός της με προσωπικότητες της κεντροαριστεράς επομένως, δεν αποτελεί συγκυριακή εξαίρεση αλλά τον νέο κανόνα. Εφόσον η τελευταία θέλει στη νέα ιστορική περίοδο να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο και να γίνει εκείνη η δύναμη που θα αναμετρηθεί με την αναδυομένη ακροδεξιά.
Αυτή η νέα πορεία είναι βέβαιο πως κάθε τόσο θα δυναμιτίζει τη συνοχή της Νέας Δημοκρατίας, ασχέτως της σημερινής της κοινοβουλευτικής της κυριαρχίας. Το κόμμα που ίδρυσε ο Κ. Καραμανλής στις πρώτες στιγμές της μεταπολίτευσης μπορεί σε κεντρικό επίπεδο να αλλάζει βηματισμό. Στις τάξεις του βρίσκονται άνθρωποι που αφέθηκαν στις κάκιστες μεταπολιτευτικές πρακτικές και αναζητούν το «γνώριμο» κόμμα της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Ο τροχός όμως γύρισε. Οπότε είναι η στιγμή η παλιά κεντροδεξιά «φρουρά» να σταματήσει το «κρυφτό» με τη νέα εποχή και να αντιληφθεί πως η διάθεση για συναίνεση έρχεται από τα «κάτω» και όχι από τα «πάνω».
*Ο Κωνσταντής Σεβρής είναι πολιτικός επιστήμονας και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό «ΝΑΙ στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ» του Κωνσταντίνου Ζέρβα