Υπό μια έννοια, θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι σε διεθνές επίπεδο ζούμε στην εποχή της καχυποψίας. Ότι οι δεύτερες σκέψεις διατρέχουν οριζόντια όλων των ειδών τις σχέσεις, διακρατικές και μη. Γεγονός το οποίο, άλλοτε μας συμφέρει ως χώρα και άλλοτε όχι. Θα έχετε παρατηρήσει για παράδειγμα ότι το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι επαφές της Άγκυρας με το Κάιρο. Μετά από μια «νεκρή» δωδεκαετία, η επίθεση φιλίας των Τούρκων στους Αιγυπτίους είναι (σχεδόν) ολιστική. Κι αυτό επειδή η Τουρκία θέλει να ακυρώσει την προσέγγιση του Καΐρου με την Λευκωσία (κυρίως), σε επίπεδο ΑΟΖ, αλλά και με την Αθήνα. Κι έχει φτάσει ακόμα και στο σημείο να προσφέρει στην Αίγυπτο πιο πολύ θαλάσσιο χώρο απ' ό,τι κανονικά της αναλογεί, αρκεί να συνεργαστούν. Το αποτέλεσμα; Το δίλημμα για τους Αιγυπτίους είναι μεγάλο. Όπως όμως και η καχυποψία τους, απέναντι στους Τούρκους. Γεγονός το οποίο, προς το παρόν, διασώζει την Ελλάδα, σε αυτή τη φάση.
Την ίδια ώρα, η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει και την καχυποψία των ΗΠΑ. Με αποτέλεσμα να σφίγγει ο κλοιός γύρω από την Άγκυρα, και τη δυνατότητα της, στο εξής, να εισάγει ρωσικό φυσικό αέριο, μέσω του Turk Stream. Για να καταλάβετε, οι Αμερικανοί επέβαλαν στους Τούρκους να αναλαμβάνουν εκείνοι την ευθύνη να αποδεικνύουν ότι το αέριο που φτάνει στην χώρα τους, μέσω του συγκεκριμένου αγωγού, δεν είναι ρωσικό. Κι ότι είναι αζέρικο ή οτιδήποτε άλλο. Και όπως καταλαβαίνετε, η διαφορά είναι πολύ κρίσιμη.
Όχι ότι η χώρα μας εξαιρείται βεβαίως από αυτό το γενικότερο κλίμα. Προ ημερών, ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικλ Ρήγος, κατά την εδώ παραμονή του, είχε (και) μερικές συναντήσεις που δεν έγιναν ευρέως γνωστές. Μια από αυτές ήταν, για παράδειγμα, με τον διοικητή του Αγίου Όρους, Αλκιβιάδη Στεφανή. Η συνάντηση έγινε στις Καρυές, τις οποίες επισκέφθηκε ο ομογενής πολιτικός, για να προσκυνήσει. Αλλά και για να στείλει – όπως λέγεται - κι ένα μήνυμα στη μοναστική κοινότητα ότι η Ουάσιγκτον δεν θα ανεχθεί άλλες ρωσικές «παρεμβάσεις» στον Άθω. Φουλ της καχυποψίας, δηλαδή.
Θέλετε όμως ένα ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του φαινομένου της καχυποψίας, που τέμνει οριζόντια τις διεθνείς σχέσεις; Ιδού: Ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές αποστολές, όταν επισκέπτονται τις ΗΠΑ, για δουλειές αποφεύγουν να παίρνουν μαζί τους τα κινητά τηλέφωνα τους. Είτε προσωπικά, είτε εταιρικά. Γιατί; Για λόγους ασφαλείας των προσωπικών τους δεδομένων. Ο κανόνας αφορά τόσο επιχειρηματικές, όσο και πολιτικές αποστολές. Όπως πληροφορείται η voria.gr, αυτή η... συνήθεια των «καθαρών κινητών» ξεκίνησε από εθνικές αποστολές, πέρασε σε αποστολές της ΕΕ και τείνει να γίνει θεσμός.
Η όλη ιστορία ξεκίνησε ως ανησυχία, εξελίχθηκε σε φόβο και μπορεί να καταλήξει ως παράνοια. Και είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα ότι πλέον κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Ακόμα κι αν είναι φίλος ή σύμμαχος.