Η αλήθεια είναι ότι ως χώρα έχουμε μια τάση να «αυτομαστιγωνόμαστε». Σε κάθε ευκαιρία και υπό κάθε συνθήκη. Το κάναμε όλα τα προηγούμενα χρόνια με τη δημοσιονομική κρίση, το κάνουμε και τώρα, στον καιρό της πανδημίας. Πάρτε για παράδειγμα τη γνωστή υπόθεση της Μαγούλας, με την εγκληματική οργάνωση που αποκαλύφθηκε εκεί ότι πουλούσε πλαστά πιστοποιητικά εμβολιασμού, και σχεδόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον της ελληνικής κοινής γνώμης για μεγάλο διάστημα.
Ωστόσο, χωρίς να έχουμε διάθεση να αποδώσουμε καμιάς μορφής ελαφρυντικό σε όσους συμμετείχαν στο συγκεκριμένο κύκλωμα, έχουμε να σας πούμε ότι η πατέντα δεν είναι ελληνική ή μόνο ελληνική. Αντιθέτως, έχει πολλά ευρωπαϊκά στοιχεία, τα οποία, μάλιστα, στο πρωτότυπο τους είναι πιο προωθημένα, από πολλές απόψεις.
Τι εννοούμε; Στο Βέλγιο, αποκαλύφθηκε προ μερικών ημερών ότι ένας και μόνο γιατρός, φέρεται να χορήγησε – προσοχή, συγκρατείστε την αναπνοή σας - 2.000 (!) πλαστά πιστοποιητικά εμβολιασμού. Προφανώς, σε αντίστοιχους ενδιαφερόμενους αγοραστές. Πρόκειται για κανονική βιομηχανία, δηλαδή, που είχε στηθεί και πρέπει να ήταν εξαιρετικά επικερδής. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι όλο αυτό το σύστημα λειτουργούσε στην καρδιά της ΕΕ, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά απ΄ το κεντρικό κτίριο της Κομισιόν. Κάτω απ΄ τη μύτη της, δηλαδή.
Υπάρχει, όμως και συνέχεια. Και πάλι στο Βέλγιο, όπου οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ερευνώνται τουλάχιστον άλλοι 12 γιατροί, για τον ίδιο λόγο. Δηλαδή, το κύκλωμα είτε ήταν σε επικοινωνία, είτε όλοι οι παραπάνω λειτουργούσαν αυτόνομα, πρέπει να ήταν κάτι τοι εντυπωσιακό. Αλλά και πάλι δεν είναι το μοναδικό. Η έρευνα υπόσχεται ότι θα βγάλει κι άλλα λαυράκια στη φόρα.
Γι' αυτό σας λέμε: Φανταστείτε κάτι ανάλογο να αποκαλύπτονταν στην Ελλάδα. Θα γκρεμίζονταν τα τσιμέντα στα γήπεδα, θα ζητούνταν παραιτήσεις, θα προκαλούνταν πανικός, θα, θα, θα... Οι Βέλγοι, όμως, το περνούν όσο πιο αθόρυβα γίνεται. Αυτό δεν σημαίνει πως αφήνουν ατιμώρητους τους ενόχους. Όχι. Αντιθέτως μάλιστα. Απλώς ό,τι έχουν να κάνουν, το κάνουν με πολύ λιγότερο θόρυβο. Σχεδόν βουβά.
Ολη αυτή η ιστορία συνειρμικά μας θυμίζει κάτι άλλο. Όταν ξέσπασε η υπερδεκαετής κρίση στη χώρα μας, για τους γνωστούς δημοσιονομικούς λόγους, οι Βέλγοι – και πάλι, αφού ασχοληθήκαμε μ' αυτούς – είχαν το ίδιο πρόβλημα μ' εμάς κι ενδεχομένως μεγαλύτερο. Απλώς, δεν το φώναζαν. Μάλιστα, φρόντισαν, όταν βγήκαν στη φόρα τα ελληνικά άπλυτα, να κρυφτούν πίσω από αυτά, για να κάνουν τη δουλειά τους. Δηλαδή, να συμμαζέψουν τα δικά τους ασυμμάζευτα, χωρίς ΔΝΤ, επιτρόπους, ελεγκτές, θεσμούς, μνημόνια. Ησυχα κι αθόρυβα, την ώρα που εμείς "ουρλιάζαμε". Όπως πάντα...