Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις, παραδοσιακά, αρνούνται να δουν, να αντιμετωπίσουν και να μιλήσουν ανοικτά για την πραγματικότητα; Και γιατί νομίζουν ότι ακόμα – εν έτει 2018 – μπορούν να διαχειρίζονται, έστω και βραχυπρόθεσμα, επικοινωνιακά τις αρνητικές συνισταμένες της, θεωρώντας ότι αποκομίζουν πολιτικά οφέλη, ενώ το μόνο που κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους;
Αφορμή για τις παραπάνω σχεδόν ρητορικές αναζητήσεις αποτέλεσε η εικόνα στην ελληνική αγορά ομολόγων. Υποτίθεται ότι η χώρα έχει βγει από τα μνημόνια και υποτίθεται επίσης ότι συμπεριφέρεται ως κυρίαρχο κράτος. Η σκληρή πραγματικότητα όμως είναι ότι εξακολουθεί να μην είναι. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να βγεις και να δανειστείς λεφτά στηριγμένος αποκλειστικά στις δυνάμεις σου, εξακολουθείς να είσαι παρίας. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με την – όποια – κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία. Είναι γενικός κανόνας.
Το χειρότερο όμως για τις κυβερνήσεις είναι πως αυτό το γεγονός το αντιλαμβάνονται πλέον – αν όχι όλοι – οι περισσότεροι. Συνεπώς, τι νόημα έχει να εκτίθεται ο κάθε πρωθυπουργός, υποστηρίζοντας το αντίθετο; Όπως ο σημερινός ή όπως στο παρελθόν ο Αντ. Σαμαράς, όταν βιάστηκε να μιλήσει για success story, επειδή η χώρα έκανε δύο εν πολλοίς ελεγχόμενες εκδόσεις;
Εδώ, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι στον νυν υπουργό Οικονομικών. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ήταν και παραμένει εξαφανισμένος από το καλοκαίρι. Δεν συμμετείχε καν στους πανηγυρισμούς του Ζαππείου, ο πρωθυπουργός φόρεσε... γραβάτα. Γιατί; Επειδή ξέρει. Τι; Ότι η Ελλάδα παραμένει φτερό στον άνεμο. Κι ότι αρκεί να «φταρνιστεί» η Ιταλία για να υποστεί «κρυοπαγήματα» ή να «στραβομουτσουνιάσει» η Τουρκία για να χρειαστεί «προστασία». Συνεπώς, προτιμά να κρατά ίχνος έστω σοβαρότητας, για να μην εκτεθεί αύριο – μεθαύριο.