Όσοι λόγω δουλειάς ή ακόμη και εξαιτίας προσωπικού ενδιαφέροντος παρακολουθούν το κυκλοφοριακό της Θεσσαλονίκης συστηματικά, αντιλαμβάνονται ότι τον τελευταίο μήνα, που η πόλη βρίσκεται σε πλήρη χειμερινή λειτουργία (επιστροφή αδειούχων, σχολεία, πανεπιστήμια κ.λπ.), ο ρυθμός που καταγράφεται είναι σχετικά σταθερός.
Μετά τις μόνιμες παρεμβάσεις της Tροχαίας τόσο στους δρόμους που «τροφοδοτούν» το κέντρο της πόλης -κατά βάσιν τους άξονες της Κωνσταντίνου Καραμανλή και της Βασιλίσσης Όλγας- όσο και στις κύριες αρτηρίες του κέντρου, δηλαδή την Τσιμισκή και την Εγνατία, που εξασφαλίζουν απρόσκοπτη κυκλοφορία, το βασικό πρόβλημα έχει μεταφερθεί τις πολύ πρωινές και τις απογευματινές ώρες στην περιφερειακή οδό. Περιφερειακή κατ’ όνομα αφού στην πραγματικότητα πρόκειται για τη βασική οδική αρτηρία της πόλης, υπό την έννοια ότι αν δεν υπήρχε ο συγκεκριμένος άξονας η κυκλοφορία στη Θεσσαλονίκη θα ήταν σχεδόν αδύνατη.
Αυτή η εικόνα -θεωρητικά τουλάχιστον- θα βελτιωθεί μετά τις 30 Νοεμβρίου και την κυκλοφορία των συρμών του μετρό. Αν όχι από τις πρώτες ημέρες, αφού είναι λογικό στην αρχή να υπάρχει από τους Θεσσαλονικείς επιφυλακτική χρήση του νέου μέσου μαζικής μεταφοράς, οπωσδήποτε μετά το πρώτο διάστημα. Εάν στη λειτουργία του μετρό προσθέσει κανείς και άλλες παρεμβάσεις μέσα στην πόλη, όπως είναι τα πασαλάκια που θα τοποθετηθούν σε δρόμους με υπερβολικό διπλοπαρκάρισμα όπως η Μητροπόλεως, η Ερμού και η Λεωφόρος Στρατού, που επίσης θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου, αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση του κυκλοφοριακού στη Θεσσαλονίκη θα είναι ακόμη καλύτερη.
Φυσικά θα εξακολουθήσει να υπάρχει το πρόβλημα της στάθμευσης, αλλά αυτό με βάση τις αρχές των μαθηματικών και της αριθμητικής είναι περίπου… άλυτο. Τα αυτοκίνητα είναι περισσότερα από τη φέρουσα ικανότητα των χώρων στάθμευσης, οπότε κάποια περισσεύουν, μένουν… άστεγα. Παρ’ όλα αυτά η ενεργοποίηση περίπου 1.500 νέων θέσεων στάθμευσης (οικόπεδα δήμου Θεσσαλονίκης, δήμος Θεσσαλονίκης, λιμάνι, Διεθνής Έκθεση) αναμένεται να ανακουφίσει το πρόβλημα, χωρίς ασφαλώς να το λύσει.
Όλα αυτά τα δεδομένα συντείνουν στο συμπέρασμα ότι περίπου έναν χρόνο μετά την έναρξη των εργασιών κατασκευής της υπερυψωμένης περιφερειακής οδού (Flyover) τα νέα δεδομένα στον κυκλοφοριακό ρυθμό της Θεσσαλονίκης εξελίσσονται σε νέα κανονικότητα. Που συχνά είναι καλύτερη από αυτήν που ίσχυε πριν τα έργα του Flyover. Σίγουρα δεν είναι χειρότερη. Κάτι που σημαίνει ότι εκείνο που έφταιξε για την αναστάτωση των πρώτων μηνών είναι η πλημμελής προετοιμασία και -κυρίως- η απουσία συνολικής προσέγγισης μιας απόλυτα προβλέψιμης συνθήκης. Διότι έργα, μικρότερα και μεγαλύτερα, είναι αναπόφευκτο να γίνονται. Κατά πόσον, όμως, στη Θεσσαλονίκη θα εξελίσσονται σε έργα της… ταλαιπωρίας είναι μια άλλη υπόθεση. Και ασφαλώς δεν είναι δυνατόν η έλλειψη κουλτούρας ολιστικής διαχείρισης μιας κατάστασης να ακυρώνει εκ των προτέρων οποιαδήποτε πρωτοβουλία στοχεύει σε ένα καλύτερο και πιο λειτουργικό αύριο.